Nero - Ittifak Serisi 1

On yedi yasinda evden kacmak kolay degildi. Gerceklerle
yüzlesmem gerekirse, daha önce veya o zamandan beri gecen
on yil da benim icin kolay olmadi.
Ama iyi oldugumu düsünüyordum. Olabildigince. Sadece göze batmadan yasamaya devam etmem
gerekiyordu. Yapmam gereken tek sey, insanlarin zihninden uzak ve yollarinin disinda kalmakti.
Bu yüzden bir adam acik veranda kapimdan iceri, cesurca evime ve hayatima adim attiginda
korkmaliydim. Hatta dehsete kapilmaliydim. Ama galiba fark ettigimden daha deliydim
cünkü bunlardan hicbiri degildim.
Adam ilgimi cekmisti.
Ve hayatimin kontrolünü ele gecirmenin yolunun
ona teslim olup olmadigini merak ediyordum.
Bir insanin hayatini ilk kez aldigimda, bundan geri dönemeyecegini
biliyordum. Bundan sonra benim icin normal olmak yoktu.
O yüzden uzaklasmak yerine, bir beden dagina tirmandim ve kendi kaderimi yarattim.
Ittifaki kurdum.
Ve bununla sorunum yoktu. Azla yasayabilirdim.
Ta ki o acik kapilardan gecip onun hayatina girene dek
Uzaklasmaliydim. Geldigim kapidan geri dönmeliydim. Ama yapamadim.
Ve simdi benim yüzümden hayati tehlikedeydi.
Ama kötü bir adam olmakla ilgili bir sey vardi. Benim olani korumak icin mutlu bir sekilde
sokaklari kana boyayabilirdim.
Ve Payton benimdi. Biliyor olsun ya da olmasin